Column | De eerste surprise

De eerste surprise van Geert aan zijn volk viel niet tegen. Voor het eerst schoenzetten en meteen Gom van Strien erin! De culturele sector gaat er dan hoogstwaarschijnlijk aan, maar dit is goed voor de kleinkunst. De nieuwe werkelijkheid duurt nog geen week en er valt voorzichtig alweer wat te lachen. Het is nog niet van LPF-niveau, maar de voortekenen zijn niet ongunstig.

Het hoofd van verkenner Gom van Strien, het pak, de manier waarop hij zich voorstelde… Het was allemaal goed.

Een echte senator.

Oerconservatief, lust hoofddoekjes rauw en zeer bedreven in het napapegaaien van de grote leider. Kort nadat Geert Wilders de Tweede Kamer in 2015 een nepparlement had genoemd, vond hij in een interview met L1 hetzelfde van de Eerste Kamer. Hij herinnerde zich daar vrijdag, bij zijn eerste persconferentie als verkenner, overigens niets van. Het deed er ook niet toe, vond hij zelf ook.

„Ik heb alle vertrouwen in het Nederlandse parlement.”

Met een verkiezingsoverwinning op zak vinden ze bij de PVV de democratie minder vreselijk. Ondanks de nieuwe werkelijkheid maakte hij een gespannen indruk, maar wat wil je ook? Oog in oog met een roedel bloedhonden van de pers, de een nog achterbakser dan de ander, uit op ellende, klaar om met z’n allen een veld vol bloemen plat te trappen.

Een dag later publiceerde NRC dat de Universiteit Utrecht Gom van Strien heeft aangeklaagd wegens oplichting en omkoping. Hij reageerde meteen, de beschuldigingen zijn ‘ongegrond’. Eerder zei hij: „Als dit naar buiten komt, ga ik actie ondernemen tegen de universiteit.”

Zin in.

Als Wilders I er mede dankzij hem komt zal hij de knuppel die hij in het landsbelang nu even laat rusten oppakken en dan zal de Universiteit Utrecht ervan lusten. Sluiten? De verantwoordelijken achter slot en grendel? Alleen als het grondwettelijk kan. Wat heeft de gewone hardwerkende Nederlander eigenlijk aan zo’n geldverslindend instituut?

De vraag stellen is hem beantwoorden.

Gom van Strien is dan misschien een als senator vermomde gewone Nederlander, maar hij denkt, redeneert en handelt wel als een poffertjesbakker, een machinebankwerker, een eigenaar van dierenspeciaalzaak, een inkoper bij de Lidl en een kapster met een salon aan huis. Dat hij stiekem veel intelligenter is weet hij – heel slim – te verbergen. Van buiten rustig, maar van binnen is er heus een stuk aanmaakhout op immer smeulende vuur gelegd. Eerst Wilders I, maar daarna zullen we nog wel eens zien waartoe Gom van Strien in staat is.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.