Op zijn 75ste is Iggy Pop nog altijd het toonbeeld van rockmachismo

Profiel

Iggy Pop Hij is intussen 75 jaar oud, maar nog steeds een rockbeest. Op zijn nieuwe album ‘Every Loser’, dat vrijdag verschijnt, gaat Iggy Pop haast net zo fanatiek tekeer als in zijn beginjaren.

Iggy Pop op Lowlands 2017.
Iggy Pop op Lowlands 2017.

Foto Andreas Terlaak

Twintig minuten mindfulness, twintig sit-ups tegen het buikje, een beker yoghurt met noten als ontbijt en daarna een eindje zwemmen in natuurwater. Op 75-jarige leeftijd weet Iggy Pop als geen ander wat er nodig is om in conditie te blijven. Op het podium rockt hij nog praktisch net zo hard als vijftig jaar geleden, al zit stagediven er voor hem niet meer in. „De kans is te groot dat ik erdoor beschadigd raak”, zei de oudere en wijzere zanger bij gelegenheid van zijn voorlaatste, relatief rustige album Free (2019).

Die rust was betrekkelijk, zo blijkt nu Iggy Pop op zijn nieuwe album Every Loser weer bijna net zo fanatiek tekeer gaat als in de beginjaren (1967-’73) met zijn proto-punkband The Stooges. De rebelse, ‘fuck!’ roepende, voor niets en niemand bange rocker is anno 2023 terug in songs als ‘Frenzy’ en ‘Neo Punk’. In ‘Modern Day Rip Off’ klinkt naast de jachtige gitaren en het beukende ritme zo’n typische Stooges-piano: één akkoord eindeloos herhaald om de muziek een onweerstaanbare drive te geven. „I’m gonna blow up a church”, fulmineert de zanger in ‘All the Way Down’. Bij zijn komende tournee zal het moeiteloos passen tussen ‘I Wanna Be Your Dog’ en ‘Lust For Life’, de songs waarmee Iggy Pop naam maakte als de peetvader van de punk.

Wildeman uit Detroit

De muzikant die als James Newell Osterberg Jr. werd geboren in Muskegon, Michigan zag in eerste instantie vooral een toekomst als drummer voor zich. The Stooges haalden hem achter het drumstel vandaan en schoven hem naar voren als de zanger die zich spoedig ontwikkelde tot de grootste wildeman in de bloeiende rockscene van Ann Arbor en Detroit van eind jaren zestig. Iggy smeerde zich in met pindakaas, rolde door glasscherven en zocht de confrontatie met het publiek. Gitarist Ron Asheton, drummer (en broer) Scott Asheton en bassist Dave Alexander speelden hun primitieve rock & roll met ware doodsverachting. De twee albums die The Stooges in 1969 en 1970 uitbrachten op het Elektralabel gelden als de blauwdruk voor alles wat daarna punk werd genoemd.


Lees ook: Iggy Pop en David Bowie: bloedbroeders in rock-’n-roll

David Bowie redde de snel opgebrande Iggy Pop uit de puinhopen van The Stooges, die aan drugs en chaos ten onder dreigden te gaan. Bowie produceerde het album Raw Power dat met ‘Search and Destroy’ en ’Gimme Danger’ songs met eeuwigheidswaarde opleverde. Later zou Bowie zijn vriend Iggy opnieuw uit de anonimiteit halen met de ‘Berlijnse’ albums The Idiot en Lust For Life (allebei 1977). In de rijke solo-carrière die erop volgde, werd Iggy Pop vaak bijgestaan door bewonderaars die albums met en voor hem produceerden: Blondie’s Chris Stein op Zombie Birdhouse, Bill Laswell op Instinct, Don Was op Brick By Brick en Josh Homme op Post Pop Depression (2016) dat werd gevolgd door een indrukwekkende tournee met leden uit Hommes band Queens Of The Stone Age.

Het is telkens weer bijzonder om Iggy Pop vanaf de eerste seconden als een tornado over het podium te zien razen

Intussen kroop het bloed waar het niet gaan kon en werden The Stooges in 2003 heropgericht, met bassist Mike Watt (Minutemen, Firehose) als opvolger van de in 1975 overleden Dave Alexander. Hoewel deze latere incarnatie van The Stooges nooit officieel werd opgeheven, maakte de dood van Ron Asheton in 2009 en Scott Asheton in 2014 een eind aan de klassieke bezetting van de invloedrijke groep. Veel rockgroepen met punk-antecedenten zijn schatplichtig aan hun pionierswerk, van Sex Pistols tot Viagra Boys en van Red Hot Chili Peppers tot Måneskin.


Lees ook: Iggy Pop op handen van publiek op jarig Lowlands

Met zijn ontblote bovenlijf, wapperende haar en opzichtig vertoon van spieren bleef Iggy Pop het toonbeeld van machismo in de rockmuziek. Op de door collegamuzikant Bryan Adams gefotografeerde kalender van het bandenmerk Pirelli verscheen hij in 2022 wederom halfnaakt, bedekt met een laag zilververf. Op festivals is het telkens weer een bijzondere gewaarwording om Iggy Pop vanaf de eerste seconden van zijn show als een tornado over het podium te zien razen. Zijn macho-verschijning is in de huidige tijd een beetje kolderiek geworden: jonge vrouwen die de half ontklede zeventiger voor het eerst op het podium bezig zien kunnen betrapt worden op een spontane lachstuip, weet ik uit ervaring.

Vastgeroeste rockclichés

Iggy Pop heeft meer dan eens geprobeerd om onder de vastgeroeste rockclichés uit te komen. In 1990 stortte hij zich met duetpartner Debbie Harry op de musicaltune ‘Well, Did You Evah’ van Cole Porter. In 2009 liet hij zich voor het jazz-georiënteerde en deels in het Frans gezongen album Préliminaires inspireren door Michel Houellebecqs roman La Possibilité d’une île. Op het overwegend Franstalige Après (2012) waagde Iggy Pop zich aan grote chansons als ‘La Javanaise’ (Serge Gainsbourg) en ‘La Via en Rose’ (Édith Piaf). Het album werd, opvallend genoeg, alleen in Duitsland een succes.

Hoewel hij op latere leeftijd zijn kwaliteiten als crooner ontdekte, heeft Iggy Pop de verleiding kunnen weerstaan om een heel album met songs uit The Great American Songbook te maken. Wel vertolkte hij op Free het gedicht ‘Do Not Go Gently Into That Good Night’ van Dylan Thomas. Dat hij een prettige spreekstem heeft, weten luisteraars van het BBC6-radioprogramma Iggy Confidential. Sinds 2013 laat Pop daarin wekelijks een greep uit zijn favoriete muziek horen, van James Brown tot Fela Kuti en van Ella Fitzgerald tot de jonge Japans/Amerikaanse meidenband The Linda Lindas.

Het artistieke en commerciële succes van zijn samenwerking met Josh Homme en Queens Of The Stone Age moet Iggy Pop tot het inzicht gebracht hebben dat het publiek hem op 75-jarige leeftijd nog altijd het liefst ziet rocken. In het muziekblad Mojo zei hij daarover: „Een bijzonder deel van mijn creatieve brein ontvlamt bij de gelegenheid om confronterende rockmuziek te maken.”

Every Loser van Iggy Pop verschijnt 6/1.

Lees verder…….