Dev Patel, regisseur én actieheld over zijn film ‘Monkey Man’: ‘Ik wilde een liefdesbrief maken aan het actiegenre’

Heel anders dan de gemompelde begroeting van uitgebluste acteurs na een hele dag interviews, springt Dev Patel van zijn stoel op met een brede, witte glimlach en een uitgestoken hand. „How are you, brother?” – hij noemt iedereen ‘brother’.

Niet dat hij geen druk schema heeft. Hij moet voorpremières inleiden, dagenlang radio- en printinterviews doen in een hotel in London – en ondertussen draait de BBC al spotjes voor een televisie-interview met Patel. Maar hij doet het graag, zegt hij.

Dit is zíjn film. Tien jaar lang werkte hij aan Monkey Man, waarvoor hij scenario, regie, productie en hoofdrol deed. Een meedogenloze actiefilm, over een ringvechter uit de laagste kaste van India die wraak neemt op de religieuze en politieke leiders die verantwoordelijk zijn voor de dood van zijn moeder. Een film die zijn carrière zal veranderen.

„Het moet voor mensen schokkend zijn, om David Copperfield zo veel mensen tot pulp te zien rammen”, lacht Patel in Londen, verwijzend naar zijn rol als Dickens’ wees in Victoriaans Engeland. „En het is moeilijk om te doen hoor, die goeie, ouwe actie-grimas.” Dan serieuzer: „Ik wilde hiermee een liefdesbrief maken aan het actiegenre, een film maken die de jonge Dev altijd had willen zien. Niet per se een film voor de bruine jongen uit Londen, maar voor de underdog.”

Patel was nooit een actieheld. Ondanks zijn levenslange liefde voor het genre en zijn zwarte band in taekwondo, was hij eerder het tegenovergestelde. In zijn doorbraakrol, Slumdog Millionaire (2008), speelde hij een telg uit de laagste kaste, een ‘hond’ uit de sloppenwijken, die juist doordat hij werd gepiepeld door misdadigers, kapitalisten en overheid de grote prijs bij Who Wants to be a Millionaire? kon winnen.

Het werd zijn handelsmerk: de gebeten hond. Gedurende zijn filmcarrière werd hij geplaagd door dominante religieuze ouders (Skins, Best Exotic Marigold Hotel), smetvrees (The Road Within), adoptie (Lion), en het Engeland van Dickens (The Personal History of David Copperfield).

Hij werd vaak getypecast: tech-specialist, nerdy Indiër. Maar in plaats van zijn afkomst te vermijden, stuurde hij er vol in. Het maakte hem een diverse, dramatische acteur. Maar zijn actiedroom bleef beperkt tot één rol in wat wordt gezien als een van de slechtste films ooit: The Last Airbender. Patel was, volgens The New York Post, „perfectly awful”.

Wilde hij zijn droom verwezenlijken, dan moest hij het zelf doen. En ook nu vermeed hij zijn afkomst niet: acht jaar lang schaafde hij aan een persoonlijk scenario, gebaseerd op een hindoeïstische mythe die zijn grootvader hem vertelde. Over de ondeugende apenjongen Hanuman, die de zon probeert op te eten, en wordt gestraft door de goden, maar zijn krachten hervindt en zelf een god wordt. Patel zag in het verhaal een parallel voor het kastesysteem. De elite houdt de scharrelaars klein, totdat Patels ‘Kid’ terugbijt.

Vijf jaar geleden, op perstour voor The Personal History of David Copperfield had hij het al over Monkey Man. „Het kan commerciële zelfmoord worden”, zei hij toen. Nu: „Ik dacht: als ik ga falen, ga ik zo hard mogelijk falen.”

Evengoed werd die obsessie voor zijn omgeving knap vervelend. „Stel je voor dat je met mij uit eten gaat, en je vraagt: ‘Dev, waar werk je aan?’ En je krijgt hetzelfde antwoord dat je vorig jaar, en het jaar daarvoor kreeg. Dan denk je: hij is gestoord. Maar achteraf denk ik: je moet obsessief zijn om zoiets groots, tijdens de pandemie, in Indonesië, als regisseur, producent, acteur en scenarist, te laten slagen.”

Indonesië

Een paar weken voordat het filmen begon, moest Patel zijn financier namelijk smeken om de stekker er niet uit te trekken. De coronapandemie had de film doodverklaard, zo leek het. Filmen in India was niet meer mogelijk. De production designer stapte op, evenals de cinematograaf. „Alles wat mis kon gaan, ging mis.”

Totdat de crew een verlaten hotel vond, op een klein Indonesisch eiland. Daar kon Patel met 500 man zijn eigen speeltuin bouwen. „Negen maanden genot en chaos.” De grenzen sloten, dus Patel kon niks en niemand meer overvliegen. Sommige scènes filmde hij op zijn telefoon. Werd hij tijdens een scène door een tafel gegooid? Dan zaten ze naderhand op hun knieën om die tafel weer aan elkaar te lijmen.

Ondertussen was hij scenarist, producent, hoofdrolspeler en regisseur. „Iets te veel op mijn bord, misschien. De acteur ruziede met de regisseur, de regisseur met de producent – en ze waren allemaal dezelfde persoon.

„Er was een vechtscène die de stunt-choreograaf wilde opdelen in dertig shots. Ik wilde het doen in twee, om het natuurlijker te houden. Hij: ‘Hoe ga je al die moves onthouden?’ Dus dan zat ik om vier uur ’s ochtends, vóór een gruwelijke opnamedag, zestien vechtcombinaties uit mijn hoofd te leren, terwijl ik probeerde niet in mijn gezicht gemept te worden. Mét een gebroken hand en voet van eerdere vechtscènes.

„Maar die mentaliteit inspireerde ook. Als je jezelf zó pusht, dan volgen anderen.”

https://www.youtube.com/watch?v=_1PuVDh14h4

Lees ook de recensie van ‘Monkey Man’

‘Monkey Man’: een woeste, dynamische actiefilm.

Jordan Peele

De film was af. En belandde in ‘post-productie-hel’: een bureaucratische nachtmerrie waarbij distributeurs niet weten hoe, waar en wanneer ze de film moeten verkopen, en de film dus wegrot op de plank. „We kregen een deal met een streamingdienst [Netflix]. Maar dan zou de film misschien in een moeras terechtkomen, en dan had niemand ’m gezien.”

Jordan Peele redde de film. De regisseur, acteur en producent van de baanbrekende zwarte horrorfilm Get Out, en scifi Nope, vond de film perfect voor zijn productiebedrijf Monkey Paw, dat verhalen produceert die in Hollywood weinig ruimte krijgen.

„Het voelt nu als een gek soort lot, dat de film toch in de bioscopen uitkomt”, zegt Patel. „Ik voelde zo veel verantwoordelijkheid. Ook voor de mensen in de film: acteurs naar wie ik enorm opkijk. Die in hun eigen land niet genoeg kansen krijgen omdat hun huid te donker is, of ze te oud zijn.”

Is Monkey Man het begin van Patel de acteur-regisseur? „Ik weet het niet. Ik ben uitgeput. Maar het is een gevaarlijke smaak die ik nu te pakken heb. En ik krijg al ontwenningsverschijnselen.”