De Iraanse geestelijkheid, vrouwen en voetbalstadions

Op het WK speelt Iran straks tegen de VS. Maar gaat dat door, vraagt , nu weer Iraanse vrouwen uit een voetbalstadion zijn geweerd?

Dwars

Dat eeuwige cliché van de sportieve verbroedering! Waarvan u en ik weten dat het nergens op slaat. Ik noem maar de voetbaloorlog van 1969, tussen Honduras en El Salvador. En u kijkt trouwens toch ook weleens naar voetbal? Nou dan.

Over naar Qatar, de WK-loting afgelopen vrijdag. Nederland in een poule met Qatar, maar wat mij betreft veel interessanter: uitgerekend Iran tegen de Verenigde Staten, net als Honduras en El Salvador twee landen met niet een béétje onderliggend conflict. Maar „voetbal overstijgt veel van het politieke gedoe”, zei de coach van de Amerikaanse ploeg, „en we zijn in staat vrienden te blijven op het veld”. De Kroatische coach van Iran reageerde in soortgelijke termen. Op 29 november, zet maar vast in uw agenda.

Maar gaat-ie door? Niet dat ik denk dat het huidige getouwtrek over het nucleaire akkoord tegen die tijd in oorlog is ontaard – hoewel ik dat ergens in een klein angstig hoekje ook weer niet helemaal uitsluit – maar wegens de kwestie van de Iraanse vrouwen en de voetbalstadions.

Volgens veel van de machtige Iraanse geestelijken horen vrouwen niet in sportstadions. Punt uit. President Mahmoud Ahmadinejad, een populist, deed in 2006 een vergeefse poging het stadionverbod te schrappen met het argument dat „de aanwezigheid van vrouwen en gezinnen op publieke plaatsen de kuisheid bevordert.” Maar ja, geen geestelijke. Ik spring naar november 2018, toen onder druk van de wereldvoetbalbond FIFA het Azadi-stadion in Teheran een paar honderd vrouwen toeliet. Daarmee was het ook meteen weer klaar. Ik citeer procureur-generaal Mohammed Jafar Montazeri, wél een geestelijke: „Wanneer een vrouw in een stadion wordt geconfronteerd met halfnaakte mannen in sportkleding en hen ziet, dan zal het tot zondigheid leiden.”

Maar in september 2019 stierf Sahar Khodayari, die zich in brand had gestoken voor de rechtbank waar ze zojuist tot een gevangenisstraf was veroordeeld omdat ze als man verkleed had geprobeerd een stadion binnen te komen. De FIFA vond het nu welletjes: Iran moest vrouwen tot de stadions toelaten, op straffe van uitsluiting van internationale competities.

In januari werden inderdaad zo weinig mogelijk vrouwen toegelaten tot de WK-kwalificatiewedstrijd in Teheran tegen Irak (1-0). Afgelopen dinsdag ging het weer helemaal mis. Tweeduizend vrouwen hadden kaartjes voor de wedstrijd tegen Libanon (2-0) in Mashhad, maar de politie mepte en peppersprayde hen van het stadion weg.

Namens u vraag ik me af: deden de geestelijken van Mashhad het erom? Mashhad is oerconservatief; wilden de lokale geestelijken de íéts lichtere regering van president Ebrahim Raisi in ongemak brengen? Conservatief is er in vele schakeringen in Iran. De nationale voetbalbond suste dat de aanwezigheid van vrouwen in het stadion een crisis had kunnen veroorzaken, omdat er niet aan de „noodzakelijke voorwaarden” was voldaan.

Ik heb er de statuten van de FIFA op nageslagen, en elke discriminatie tegen van alles, inclusief vrouwen, „is strikt verboden en strafbaar met schorsing of uitzetting”. De Iraanse regering heeft een onderzoek aangekondigd zoals regeringen overal ter wereld doen wanneer ze een groot en niet meteen oplosbaar probleem hebben.

Voor het geval dat Iran-Verenigde Staten straks alsnog doorgaat: op het WK van 1998 in Parijs won Iran met 2-1, en voor aanvang deelden de Iraanse spelers witte rozen aan de tegenpartij uit. Toch verbroedering.

Carolien Roelants is Midden-Oostenexpert en scheidt op deze plaats elke week de feiten van de hypes.

Lees verder…….