Column | Voor iedereen feest

Gisteren ging ik op bezoek bij een vriendin van wie ik dacht dat ze zwanger was. Haar zoon van zeven deed met een veelbetekenende grijns de deur open. Een zoete melklucht stroomde mijn neus in. In de verte klonk het zachte gekerm van een vers mensje. Mijn vriendin lag in bed met de nieuwste gezinsaanwinst. De baby was niet verkreukt of beduusd zoals een doorsnee pasgeborene, sterker nog, hij leek al totaal gewend aan het feit dat hij bestond.

„Ik dacht dat je nog een maand moest”, stamelde ik.

„We hebben een beetje gejokt”, zei ze met een glimlach. „Hij is al bijna drie weken oud. Morgen gaat het geboortekaartje de deur uit.”

Samen met haar man bleek ze haar omgeving te hebben wijsgemaakt dat ze een maand later was uitgerekend dan ze in werkelijkheid was.

„Alleen onze ouders wisten de echte leverdatum”, giechelde ze.

„Maar waarom…”

„Het scheelde gewoon zoveel gedoe. Bij de vorige begon iedereen na de 39ste week massaal te appen, waar blijft hij, heb je al een wee, neem anders wat wonderolie met ananas en masseer die tepels, ik werd er helemaal tureluurs van. En direct na de bevalling stond de hele wereld op de stoep. Ik ben dol op mijn familie en vrienden hoor, we zijn echt gezegend met zo’n rijk sociaal leven, maar we konden op een zeker moment niet meer ademhalen van de drukte.”

In de verte klonk het zachte gekerm van een vers mensje

;

Dat begreep ik wel van iemand zoals zij. Ze is een van de gevoeligste mensen die ik ken. Iemand die in de auto oordopjes draagt omdat ze anders hoofdpijn krijgt van de bromtoon van de motor. Haar man is zo mogelijk nog sensitiever. Toen ze deze woning betrokken, liet hij meteen de deurbel vervangen, omdat hij het origineel te intens vond.

„Iedereen was bij ons eerste kindje ontzettend lief”, mompelde ze, „maar we wilden dit keer de tijd nemen om te wennen. Aan niet meer zwanger zijn, aan de gezinsuitbreiding. En dat lukt niet als de deur wordt platgelopen.”

„Maar dat kan je toch ook gewoon zeggen? Daar is vast begrip voor.”

„Weet ik niet”, aarzelde ze. „Er is bij geboortes zo’n enorm web van verwachtingen en tradities waardoor je, als je wat gevoeliger bent dan de gemiddelde persoon, compleet kan opbranden. Nu konden we even op adem komen.”

Ze nam de baby in haar armen, snoof zijn geur helemaal op.

„Nu is het voor iedereen feest.”

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.