Column | Sensitivity reader

Carolina Trujillo

Soms ga ik me tijdens het kijken naar een wedstrijd afvragen waarom mensen naar sport kijken. Ik had dat bij Union Berlin-Ajax. Dan ga ik weer op zoek naar een antwoord op de vraag, liefst gegeven door mensen die er verstand van hebben. Dat is niet eenvoudig omdat er een hoop mensen zijn die zonder verstand van zaken oreren over waarom mensen naar sport kijken. Dat we dat doen omdat sport oorlog zou zijn of juist een sublimatie daarvan, zijn van die verklaringen die worden nagekakeld zonder dat daar wetenschappelijk bewijs voor is.

Terwijl de supporters van Berlin het wedstrijdtempo in slaap zongen, kwam ik een artikel tegen over spiegelneuronen. Begin jaren negentig waren wetenschappers in Parma aan het onderzoeken welke neuronen betrokken zijn bij het eten van een nootje. Daarvoor hadden ze het schedeldak van twee makaken gelicht en elektroden in hun premotorische cortex geplaatst. Als u dat zielig vindt, kunt u zich misschien afvragen wat de dieren die u opeet wordt aangedaan en om welke reden. De antwoorden hierop zijn: hun hele kop wordt eraf gehakt en twee: voor uw smaakgenot, maar ik dwaal af.

Het verhaal wil dat een onderzoeker nootjes aan het eten was toen hij meldingen binnenkreeg. Bij de aap die hem kon zien, waren neuronen aan het vuren. Dat was raar – destijds werd aangenomen dat neuronen die beweging aansturen alleen vuren bij het bewegen van spieren, niet bij het kijken naar hoe een ander die spieren beweegt. Uit verder onderzoek bleek dat van de neuronen die bij een beweging betrokken zijn, ongeveer een vijfde kan vuren door alleen naar die beweging te kijken. Daarom zou het kunnen dat wanneer we zien dat een strafschop genomen wordt, het voelt of we hem zelf nemen. In ieder geval voor een vijfde deel.

Het deed me denken aan de keren dat ik voetbal keek met mijn sensitivity reader: de Hagenees. Hij leest al jaren alles wat ik over sport schrijf vanuit het oogpunt van de witte, hetero sportfan van middelbare leeftijd, opdat ik die niet onherstelbaar kwets.

Als ADO speelt, schopt en stampt de Hagenees aan een stuk door. In het beste geval slaat hij op tafel, springt hij op en rent voor het scherm langs. Na afloop van de wedstrijd wiebelen de meubels meer dan ze voor het fluitsignaal deden. Waarschijnlijk staat de Hagenees bol van de spiegelneuronen, dat kan meteen ook verklaren waarom hij een goede sensitivity reader is. Er zijn verbanden gevonden tussen spiegelneuronen en empathie. Bij psychopaten zijn die neuronen minder actief.

Zondag speelde ADO tegen Den Bosch. Ik vroeg de Hagenees of hij bij mij kwam kijken. Ik wilde checken of hij inderdaad met zijn linkerbeen zou trekken als Ricardo Kishna met links uithaalde, maar toen hij tot hier gelezen had, weigerde hij te komen. Belachelijk, vind ik, het is niet of ik zijn schedeldak ging lichten.

Den Bosch-ADO eindigde in een gelijkspel. Bij de empathische supporters valt die uitslag af te lezen aan de stand van hun meubels, een stelling waar ik geen wetenschappelijk bewijs voor heb.

Carolina Trujillo is schrijfster.

Lees verder…….