Column | Giga

Marcel van Roosmalen

Het is Kinderboekenweek, het thema is ‘Gi-ga-groen’. Ik moest Lucie van Roosmalen (7) en Leah van Roosmalen (5) in het groen naar school brengen. Zelf waren ze ook in het groen. Ik droeg die dag een grijze joggingbroek, een groen T-shirt en een groen colbert.

Lucie van Roosmalen zei dat ze zich schaamde voor de grijze joggingbroek, Leah van Roosmalen was milder, ze vond een groen colbert al heel wat.

Op het schoolplein stond een muziekinstallatie, want bij de Kinderboekenweek komt een nummer van Kinderen voor Kinderen dat ook ‘Gi-ga-groen’ heet. Alle nummers van Kinderen voor Kinderen lijken op elkaar, ik vind ‘Gi-ga-groen’ niet hun beste nummer, maar ik kom dan ook nog uit de tijd van ‘Op een onbewoond eiland’. We maakten ons druk om zure regen en atoombommen, maar we gingen er niet met onze ouders op dansen.

„Vind je mij groen genoeg?”, vroeg Lucie van Roosmalen, ze droeg een groen joggingpak en had een groen lint in het haar.

„Groener kan niet”, zei ik, maar dat slikte ik in toen ik haar klasgenootjes zag.

De klas was een bewegend groen vlak. (Ik had mijn lenzen nog niet in).

De juffen waren ook groen.

Ze ging op in het groen.

Ondertussen denk ik dat het thema veel belangrijker is geworden dan het kinderboek

‘Zo jammer dat we niet mogen fotograferen”, zei een moeder bij de kapstokjes, we waren beiden door onze hoeven gezakt om de hele handel onder het juiste stickertje aan de haakjes te hangen. „Ik vind het zo leuk dat ze allemaal groen zijn. Zo fijn dat iedereen zich aan de opdracht houdt.”

Die zin bleef hangen.

Die hele Kinderboekenweek hangt vol met opdrachten. Ze houden me in de gaten; als ik wat in de vuilnisbak gooi, vragen ze wat het was.

Niets intimiderender dan een opgefokte basisschoolleerling die je verwijt dat je niet gi-ga-groen bent. In de ouder-app van school kwam het bericht dat de Kinderboekenweek wordt afgesloten met het maken van een herfstketting. De gevonden ‘beukennootjes, eikels, kastanjes en bladeren’ kunnen worden meegegeven in een papieren zak, waarop de naam van het kind staat. Ik neem me voor om die naam er met potlood op te schrijven, niet met stift. Ondertussen denk ik dat het thema inmiddels veel belangrijker is geworden dan het kinderboek. Het kinderboek hangt er maar een beetje bij, dat komt denk ik doordat het fysieke kinderboek gemaakt is van bomen, maar dat heb ik nog tegen niemand durven zeggen. Eerst maar eens zelf gi-ga-groen worden voor je je grote scheur opentrekt. Toen ik gisterochtend de groenbak naar de straat sleepte voelde ik me heel even verwant met het thema van de Kinderboekenweek, maar dat ebde snel weer weg.

Nog maar een paar dagen.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.

Lees verder…….