‘Brieven uit Duitsland waren het enige contact met familie’

‘Mijn ouders, Ben Winkel en Agnes Schwegmann, hebben elkaar in de oorlog ontmoet in Duitsland. Mijn vader was in 1943 opgepakt, hij had zich niet gemeld voor de Arbeitseinsatz. Hij moest toen alsnog naar Duitsland, maar is ‘per ongeluk’ niet naar de voorgeschreven bestemming gereisd. Hij ging naar Rheine, waar familie woonde. Daar kon hij aan het werk bij een schroothandelaar, mijn latere opa. Als knecht woonde hij in bij mijn opa en oma en hun gezin.

Mijn moeder zag wel iets in die magere slungel: ze wilde van hem leren schaken. Zo konden ze aan een klein tafeltje met de knieën tegen elkaar aan zitten – en bloeide de liefde tussen hen op.

In 1945 mocht mijn vader weer naar huis. Mijn moeder wilde graag met hem mee, maar vanwege haar Duitse nationaliteit was reizen naar Nederland verboden. Drie jaar en vele brieven later zijn ze ‘met de handschoen’ getrouwd, Ben in Hilversum en Agnes in Rheine. Daarna kon mijn vader haar ophalen. Maar samenwonen konden ze pas nadat ze drie jaar later voor de kerk waren getrouwd.

Als jonge Duitse vrouw was het voor mijn moeder niet makkelijk in Nederland. Gelukkig had ze een talenknobbel, ze sprak accentloos Nederlands.

Op de foto lezen mijn ouders een brief uit Duitsland. Daar mocht mijn moeder niet heen reizen, brieven waren het enige contact met haar familie. Ook had ze veel verdriet om twee broers, die als militair gesneuveld waren in Polen en Wit-Rusland. Met dat verdriet kon ze nergens naartoe, het was de tijd van de wederopbouw en iedereen wilde de ellende van de oorlog vergeten.

Toch hebben ze een mooi en lang leven gehad, mijn vader had een eigen bedrijf en mijn moeder was zijn grote steun en toeverlaat. Ze zijn in 2017, 93 en 94 jaar oud, kort na elkaar overleden. Wij, hun vijf kinderen, hebben geweldige ouders gehad.”

Opgetekend door

Lees verder…….